Miranda
Niezły numer. Poznałam faceta. Wiem nic szczególnego, normalna sprawa. Ale ten jest przystojny, szarmancki, inteligentny, dowcipny. I ma niebieskie oczy. Dzisiaj się widzimy, właściwie pierwsze spotkanie, dobra nazwijmy po imieniu, randka. Będziemy spacerować i trzymać się za ręce. Na pewno nic więcej. Nie myślę dzisiaj o żadnej spowiedzi. Ale kto wie jak to będzie. Życzcie mi powodzenia. Ściskam.

Miranda
Jak dobrze, świetny weekend, nowe siły do pracy. Piątek imprezowy, sobota sprzątająco-towarzyska, niedziela tylko dla mnie. Tak lubię. Leki chyba mi służą, czuję się lepiej, przestałam odczuwać osłabienie, naprawdę jest świetnie.
Pozdrawiam

Telefon zaufania SHE

Weronika: Piątkowy popołudnie. Po pracy znajduję czas by być dostępną na telefonie dla kobiet żyjących z HIV. Taki telefon, anonimowy, dający szanse na zadanie pytania, pobycie z inną kobietą, która zrozumie. Trafiają się różni rozmówcy, nie tylko kobiety. Pytają gdzie zrobić test, czy kontakt był ryzykowny. Dzwonią po wsparcie,  tuż po diagnozie, bo są rodziną i dowiedzieli się o statusie bliskiego. Czuję, że robię coś dobrego, dając im kawałek siebie. Telefon polecam 800 14 14 23. Czytacie? Zadzwońcie.

Miranda
W niedzielę Dzień Pamięci o Zmarłych na AIDS. Jako osoba seropozytywna zaangażowałam się w działania organizacji pozarządowych. Będą organizowane różne akcje, happeningi, imprezy w związku z tym dniem, a ja mam dużo przygotowań. Pozdrawiam

Miranda
Witam, mam dzisiaj taką pustkę w głowie. W ogóle nie najlepiej się czuję, mam nadzieję że to przesilenie wiosenne, które wierzę może trwać długo. Okropnie nic mi się nie chce, ale to tak zupełnie nic, nawet spać. Energii brakuje, nie lubię tak się czuć. Zatem pozdrawiam.

Miranda
Ujawnić się. Publicznie wyznać prawdę o sobie.W imię idei. W imię zmiany poglądów społeczeństwa.
 W sumie nic strasznego. Właściwie czego się boję. Bardzo jestem ciekawa ludzkich przemyśleń o ludziach żyjących z HIV, ale takich prawdziwych. Sama nie wiem co bym myślała będąc zdrową, nie będąc w temacie, nie mając wiedzy. Chyba się nikomu nie dziwię.

Miranda
Byłam u lekarza, specjalisty od oczu, znaczy się okulisty. W normalnej przychodni, mojej rejonowej. Na wizytę czekałam od października, ale to tak na marginesie, całkiem niedługi czas, raptem 7 miesięcy, co to jest. Wizyta trwała 5 minut. To też nic. Przy wywiadzie lekarz pan zapytał mnie o choroby zakaźne, czy posiadam, czy przechodziłam. Skłamałam, powiedziałam że nie. Ale to też nic.
Tak tylko się wydaje. Wcale to nie NIC!!! Przeżyłam prawdziwe katusze, czułam się jak złodziej złapany na rabunku. Wydawało mi się, że zarówno pan doktor, jak i pielęgniarka przebywająca w gabinecie, wszystko o mnie wiedzą.
Cieszyłam się z tak krótkiej wizyty. Następną mam wyznaczoną na październik, koniecznie mam przynieść skierowanie (od kogo ciekawa jestem je pobiorę?).
Nie wiem czy pójdę na następne spotkanie z mym rejonowym okulistą...