Telefon zaufania SHE

Weronika: Piątkowy popołudnie. Po pracy znajduję czas by być dostępną na telefonie dla kobiet żyjących z HIV. Taki telefon, anonimowy, dający szanse na zadanie pytania, pobycie z inną kobietą, która zrozumie. Trafiają się różni rozmówcy, nie tylko kobiety. Pytają gdzie zrobić test, czy kontakt był ryzykowny. Dzwonią po wsparcie,  tuż po diagnozie, bo są rodziną i dowiedzieli się o statusie bliskiego. Czuję, że robię coś dobrego, dając im kawałek siebie. Telefon polecam 800 14 14 23. Czytacie? Zadzwońcie.

Miranda
W niedzielę Dzień Pamięci o Zmarłych na AIDS. Jako osoba seropozytywna zaangażowałam się w działania organizacji pozarządowych. Będą organizowane różne akcje, happeningi, imprezy w związku z tym dniem, a ja mam dużo przygotowań. Pozdrawiam

Miranda
Witam, mam dzisiaj taką pustkę w głowie. W ogóle nie najlepiej się czuję, mam nadzieję że to przesilenie wiosenne, które wierzę może trwać długo. Okropnie nic mi się nie chce, ale to tak zupełnie nic, nawet spać. Energii brakuje, nie lubię tak się czuć. Zatem pozdrawiam.

Miranda
Ujawnić się. Publicznie wyznać prawdę o sobie.W imię idei. W imię zmiany poglądów społeczeństwa.
 W sumie nic strasznego. Właściwie czego się boję. Bardzo jestem ciekawa ludzkich przemyśleń o ludziach żyjących z HIV, ale takich prawdziwych. Sama nie wiem co bym myślała będąc zdrową, nie będąc w temacie, nie mając wiedzy. Chyba się nikomu nie dziwię.

Miranda
Byłam u lekarza, specjalisty od oczu, znaczy się okulisty. W normalnej przychodni, mojej rejonowej. Na wizytę czekałam od października, ale to tak na marginesie, całkiem niedługi czas, raptem 7 miesięcy, co to jest. Wizyta trwała 5 minut. To też nic. Przy wywiadzie lekarz pan zapytał mnie o choroby zakaźne, czy posiadam, czy przechodziłam. Skłamałam, powiedziałam że nie. Ale to też nic.
Tak tylko się wydaje. Wcale to nie NIC!!! Przeżyłam prawdziwe katusze, czułam się jak złodziej złapany na rabunku. Wydawało mi się, że zarówno pan doktor, jak i pielęgniarka przebywająca w gabinecie, wszystko o mnie wiedzą.
Cieszyłam się z tak krótkiej wizyty. Następną mam wyznaczoną na październik, koniecznie mam przynieść skierowanie (od kogo ciekawa jestem je pobiorę?).
Nie wiem czy pójdę na następne spotkanie z mym rejonowym okulistą...

Wiosna przebić się nie może....

Wiktoria: Przebiśniegi są widoczne odwrotnie niż wiosna,  zimno nadal okrutnie. Powróciłam do kurtki zimowej. Wokół sami chorzy i chorowici, przeziębienia, grypy, infekcje, a ja się nie poddaję. Chorować nie zamierzam, ćwiczę ciało i umysł, ostatnio zrywam się rankiem i robię ćwiczenia tybetańskie. Mam potem napęd do działania na cały dzień i jest pięknie. Żyję pracą, szkoleniami, spotkaniami z cudnymi ludźmi. Głównie są to spotkania z bardzo silnymi kobietami, które żyją z HIV, mają rodziny, dzieci, swoje pasje. W tej wymianie doświadczeń i energii też jest ogromna siła. Dobrze dać trochę z siebie innym.

Miranda
Tyle się dzieje, nie żeby coś wielkiego, normalne, zwykłe rzeczy, ale tak doskonale się czuje, to nie tylko zasługa wiosny, piękny czas. HIV? jaki HIV.w ogóle o nim nie myślę. Niech nie zaprząta mojej głowy, tyle jest rzeczy do zrobienia, niech sobie HIV będzie w stanie uśpienia. Miłego weekendu wszystkim życzę!!!